ตะลุยเมืองจีน

อาจเป็นสารคดีวัดเส้าหลินหรือหนังเรื่องเจาะเวลาหาจิ๋นซีที่ทำให้แม่ผมเกิดเปลี่ยนใจกระทันหันจากที่ผมวางแผนว่าจะไปญี่ปุ่นช่วงสงกรานต์ต้องเปลี่ยนไปจีนแทน (นึกว่าจะได้ไปซื้อหนัง AV ของแท้อย่างที่ฝันมาตลอดซะอีก) แต่ก็ดีเหมือนกันเพราะค่าใช้จ่ายในการไปญี่ปุ่นนั้นค่อนข้างสูง กะไปแค่ 4 วัน ก็เกือบ 2 แสนแล้ว (-_-)a แต่สำหรับที่จีนก็แค่ประมาณ 9 หมื่นเอง อิอิ เพราะฉะนั้น เอาก็เอาวะ อย่างน้อยก็ยังมีสาวหมวยขาวๆให้ชื่นชม

มุ่งตรงสู่ซีอาน ดินแดนแห่งจิ๋นซี ลงปุ้บเจอกับอุณหภูมิแค่ 7 องศา หนาวอิ้บอ๋ายเลย ที่นี่ค่อนข้างแปลกเหมือนไม่ใช่เมืองท่องเที่ยวที่เจริญซักเท่าไหร่ คนที่นี่พูดอังกฤษกันได้น้อยมากๆ โชคดีที่แม่พูดจีนได้เลยรอดตัวไป เดินทางด้วยความมั่นใจจากคู่มือนำเที่ยวเล่มเดียวแต่เพิ่งรู้ว่ามันมีข้อยกเว้นกับที่นี่ มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย.............................โชคดีที่นั่นมีทัวร์ไทยลงพอดี เลยตลกแดกไปกับเขาด้วย อิอิ พอไกด์รู้ว่าผมมาจีนครั้งแรกด้วยหนังสือนำเที่ยว เขาก็บอกว่า ช่างกล้ามาก !!! เพราะที่นี่คนจีนเกือบ 90% พูดอังกฤษไม่ได้ บ้านเมืองก็ไม่เหมือนที่ฮ่องกงหรือปักกิ่งเลย (พอรู้อย่างนี้ เลยรู้สึกว่าโชคดีมากที่เจอทัวร์ไทยและคนไทย)

6 วันที่ประเทศจีน ไปทั้งสุสานจิ๋นซี วัดเส้าหลิน ดูดอกโบตั๋นและทิวลิป ไปศาลไคฟง ไปล่องแม่น้ำและสถานที่ประวัติศาสตร์ รวมถึงธรรมชาติอีกมากมาย ซึ่งคาดว่ากลับถึงไทยคงลาออกไปเป็นไกด์จีนได้ทันที.......แต่ยังดีที่ได้ช้อบปิ้งกระจุย รวมถึงบัวหิมะในตำนานอีก....

กลับถึงประเทศไทยแทบสลบ กะจะนอนเต็มที่แต่ต้องไปเปิดร้านอีก อีกวันก็ต้องไปทำงาน แทบไม่ได้พักผ่อน แต่ก็ไม่รู้จะบ่นทำไม ใช้เงินไปแล้วก็รีบหาเงิน

ถือว่าพาแม่ไปเที่ยวพักผ่อน พาไปในที่ที่แม่อยากไป สิ่งที่ดีที่สุดที่จะให้กับคนในครอบครัวคือความสุขและความดีที่มีต่อกันให้มากที่สุด เมื่อต้องจากกันไปจะได้ไม่เสียใจว่าไม่เคยทำดีอะไรให้เลย

ตอนนี้พยายามทำงานเก็บเงินให้เยอะที่สุด พอแก่ตัวจะได้ไม่ลำบาก.......